مرا کسی نساخت .................... خدا ساخت

نه آنگونه که کسی می خواست ............... که ............ من کسی را نداشتم، او بود که مرا ساخت، آنچنان که خودش می خواست، وقتی خواستند کار دل را در سینه ام آغاز کنند، کسی نبود تا از خزانه ی دل های خوب، بهترین را برگزیند، تنها بودم....................... چون اکنون...

خدایا تار و پودم را غم گرفته

درون سینه ام ماتم گرفته

الهی بشکنه دستی که آخر

دو عاشق را چنین از هم گرفته

گلی چیدم فرستادم برایت          غضب کردی فشردی زیر پایت

گمان کردم گلِ ناقابلی بود           تو از گل بهتری جانم فدایت

تشنه مهر:

مدتی است که با هم غریبه شده ایم. گویی دیگر تو را نمی شناسم... دیگر زبان نگاهت را نمی فهمم... دیگر موسیقی عشق را بالای کلامت نمی شنوم... دیگر در دریای چشمانت امواج مهر را نمی بینم... غریبه شده ایم با هم! در چنگال غم اسیر هستم، دریای چشمانم توفانی شده، گل لبخند بر لبانم پژمرده... غمگین و خسته بر ساحل خیال نشسته ام و به امواج رویا می نگرم... چهره ات در آسمان قلبم می خندد و چشمانم با دیدن نگاهت می گرید! آخر گناه من چیست که عاشقم؟! گناه من چیست که پشت حصار بلند سکوت تو، تنها و غریب ایستاده ام و مرا راهی به قلعه قلبت نیست! چرا مرا می رانی؟ چرا نگاهت اینقدر سرد و کلامت اینقدر خشک است. چه کرده ام من؟ گناه من چیست؟ نمی دانم، ندانسته، کی و چگونه قلب مهربانت را شکسته ام؟ اما از گناه من درگذر. تا کی فریاد سکوت؟ تا کی؟ قصد نداری آنچه را در دلت می جوشد بر زبان بیاوری؟ خسته شدم از این همه سکوت و سردی! گرمای کلامی عاشقانه را میهمان خانه سرد قلبم کن. گل عشقی را از گلخانه وجودت بیاور و در باغ خزان زده قلبم بکار. گذری کن ازکوچه های قلبم، تا عطر حضورت مستم کند، تا بار دیگر کودکان بازیگوش اشک، بر مسیر گونه ام بدوند و پروانه های شوق در آسمان قلبم به پرواز درآیند. بیا که تنها هستم و تشنه! تشنه جرعه ای مهر و محتاج ذره ای عشق! بیا... بیا که منتظرم!    

بیا، قبل از اینکه دیر شود !

سلام ! باز آمدم، با کوله باری از غم و خستگی! به سراغ دفترم آمدم تا دردو دل دلم را بر کاغذ سپید بنشانم وکمی سبک شوم. آمدم تا بگویم از انتظار خسته شده ام ! آنقدر چشم امید به پنجره آینده دوخته ام که از دیدن متنفرم و خسته شده ام. از بس صبح ها با امید برخاسته و شبها با اشک خفته ام، خسته شده ام! همه رفته اند، همه... من مانده ام. تنهای تنها در دیار زندگی. بی یار و یاور، بدون تو. بدون تو که تمام زندگی ام هستی! هر شب با ابریشم خیالت، تاریکی را به سپیدی صبح می دوزم، اما... اما صبحدم باز هم خبری از تو نیست و آنچه در دستم باقی است جامه ای است از تار تنهایی و پود انتظار برقامت لحظه ها ! چه فایده از عشق گفتن؟! وقتی تو حتی جرعه ای از آن نچشیده ای... تو حتی به غرور ترک خورده من هم اعتنایی نمی کنی. زیر فشار حرفها و طعنه ها، پیکر نحیف غرورم، خرد می شود و عجیب است که تو صدایش را نمی شنوی... به سراغم نمی آیی! و من... تنها... با چشمانی بارانی از فراق و قلبی آکنده از اندوه، همچنان به آینده چشم می دوزم، به امید روزی که شاید تو زنگ این خانه را بزنی و بازگردی. در باتلاق ناامیدی دست و پا می زنم. در انتظارم تا بیایی و دستان لطیف عشق را به سویم دراز کنی و مرا از تنهایی برهانی و با هم به اوج قله خوشبختی پرواز کنیم.ماههاست که منتظرم... منتظرم، اما از تو خبری نیست. گاهی با خودم می گویم، نکند پایان قدم زدن من در روزهای مه آلود انتظار، سقوط در دره تنهایی باشد و تو نیایی! اما نه... قلب تو مهربانتر از آنست که چشمان منتظر من... ردپای خیس اشک بر گونه هایم... بلور ترک خورده قلبم و غرور خرد شده ام را ببیند و کاری نکند که تو بیایی! تو می آیی. می دانم. آغوش قلبم گشاده است تا باردیگر پیکر لطیف کودک عشقت را درخود بفشارد... بیا که فرصت کوتاه است وقاصدک لحظه ها در آغوش نسیم زمان، به تندی از بام عمر من و تو می گذرد. اگر تعلل کنیم، روزی خواهد رسید که خزانه عمرمان از سکه های طلایی دقایق، تهی شده و دیگر فرصتی باقی نمانده است. بیا، تا دیر نشده بیا...   

می دونی چرا وقتی که می خواهی بخندی چشماتو می بندی، وقتی بخوای گریه کنی، وقتی بخوای تو رویا بری چشماتو می بندی؟؟؟ چــــــــــون قشنــــــــگ تـــرین چیزهای دنیا دیدنی نیستند ....

آسیاب به نوبت:

آرزوهایم را در دفتری نگاشتم، پوسید و قصه شد

آن را در قلبم گذاشتم، زرد شد و غصه شد

از دیده ام باران آمد، تا آرزویم بروید

خندید گفت: تو هم قدیمی شدی

آسیاب به نوبت، تشریف ببر آخر صف

ای کسانی که بعد از من زندگی خواهید کرد:

به یاد