با همین سکه ماه

می خرم چند ستاره

می گذارم پشت پنجره ام

که اگر رهگذری

رد شد از حومه تاریکی من

جلو پای خودش سنگ ببیند

و نلنگد تا صبح

خورشید می تابد و ابر می بارد ، ستاره می درخشد و چشمه می جوشد ، رود می خروشد و زمین  می روید ، گل می شکفد و پرنده می خواند و نسیم می وزد...

چرا که

تابش در ذات خورشید است و بارش در ذات ابر. جوشش در ذات چشمه است و خروش در ذات رود. رویش در ذات زمین است و شکفتن در ذات گل. خواندن در ذات پرنده است و وزش در ذات نسیم و...

که اگر جز این بود.................. ! ؟

راستی من که انسانم و اشرف مخلوقات در ذات خویش چه دارم؟

قسم به شب:

قسم به ستاره دوستی و محبت

من تنها گل زمستانی ام

که دل سپردم به پاییز چشمت

تا با خدای تو هم صدا شوم

که یاس ، گل عشق ما

بی صدا نلرزد

و تو به رسم بی وفایی

دیوار اشکی کشیدی

به چشمم که

مهتابی نشد با تو

و بارانی که هرگز

بند نیامد بی تو.

غـــــــــریبه

 من غریبه ای بودم در میان تاریکی

     چشم تو چو فانوسی آشنا، فریبم داد

  خسته در دل طوفان سویت آمدم، اما

         دیدنت سرابی بود، ناروا، فریبم داد

گفته بودم که اگر بوسه دهی توبه کنم، بوسه ای داد چو برداشت لب ازروی لبم، توبه کردم که دگر توبه ی بی جا نکنم...

        خواهی که جهان در کف اقبال تو باشد       

                             خواهان کسی باش که خواهان تو باشد

داغ کهنه:

به خیال اینکه با گذشت زمان عشق فراموش می شود، ثانیه ها را درحسرت گذراندم.اما بعد از سالها هنوزداغی کهنه اشکم را در می آورد.

دیریست که دلدار پیامی نفرستاد

ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران

پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد

     گفتم به هستی رو کنم شاید فراموشش کنم

             شاید ندارد زندگی، باید فراموشش کنم !!!!!

ای عزیزِ جانِ من

من برای مرگ خود یک بهانه می خواهم

یک بهانه ی پوچ عاشقانه می خواهم

از غمی که می دانم با تو بودنم مرگ است

بی تو بودنم هرگز

گر بهانه این باشد من بهانه می گیرم............... عاشقانه می میرم ...

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش

          گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

                   دلربایی همه آن نیست که عاشق بُکشید

                                  خواجه آن است که باشد غمِ خدمتکارش

از عشق چه دارم من امروز عصای دست، افسوس و صد افسوس، بار دگر بن بست، یک بار دگر بن بست.