بیا، قبل از اینکه دیر شود !

سلام ! باز آمدم، با کوله باری از غم و خستگی! به سراغ دفترم آمدم تا دردو دل دلم را بر کاغذ سپید بنشانم وکمی سبک شوم. آمدم تا بگویم از انتظار خسته شده ام ! آنقدر چشم امید به پنجره آینده دوخته ام که از دیدن متنفرم و خسته شده ام. از بس صبح ها با امید برخاسته و شبها با اشک خفته ام، خسته شده ام! همه رفته اند، همه... من مانده ام. تنهای تنها در دیار زندگی. بی یار و یاور، بدون تو. بدون تو که تمام زندگی ام هستی! هر شب با ابریشم خیالت، تاریکی را به سپیدی صبح می دوزم، اما... اما صبحدم باز هم خبری از تو نیست و آنچه در دستم باقی است جامه ای است از تار تنهایی و پود انتظار برقامت لحظه ها ! چه فایده از عشق گفتن؟! وقتی تو حتی جرعه ای از آن نچشیده ای... تو حتی به غرور ترک خورده من هم اعتنایی نمی کنی. زیر فشار حرفها و طعنه ها، پیکر نحیف غرورم، خرد می شود و عجیب است که تو صدایش را نمی شنوی... به سراغم نمی آیی! و من... تنها... با چشمانی بارانی از فراق و قلبی آکنده از اندوه، همچنان به آینده چشم می دوزم، به امید روزی که شاید تو زنگ این خانه را بزنی و بازگردی. در باتلاق ناامیدی دست و پا می زنم. در انتظارم تا بیایی و دستان لطیف عشق را به سویم دراز کنی و مرا از تنهایی برهانی و با هم به اوج قله خوشبختی پرواز کنیم.ماههاست که منتظرم... منتظرم، اما از تو خبری نیست. گاهی با خودم می گویم، نکند پایان قدم زدن من در روزهای مه آلود انتظار، سقوط در دره تنهایی باشد و تو نیایی! اما نه... قلب تو مهربانتر از آنست که چشمان منتظر من... ردپای خیس اشک بر گونه هایم... بلور ترک خورده قلبم و غرور خرد شده ام را ببیند و کاری نکند که تو بیایی! تو می آیی. می دانم. آغوش قلبم گشاده است تا باردیگر پیکر لطیف کودک عشقت را درخود بفشارد... بیا که فرصت کوتاه است وقاصدک لحظه ها در آغوش نسیم زمان، به تندی از بام عمر من و تو می گذرد. اگر تعلل کنیم، روزی خواهد رسید که خزانه عمرمان از سکه های طلایی دقایق، تهی شده و دیگر فرصتی باقی نمانده است. بیا، تا دیر نشده بیا...