کوله بارت را که برداشتی

ریختم، شکستم و ذوب شدم

می ترسیدم از آن مسیری که آمده ای

بازنگردی...

می ترسیدم راهمان یکی نباشد...

می ترسیدم بگویی:

« بسیار خوب، وقت رفتن است»

ترسیدم، ریختم، شکستم و ذوب شدم

اما ناگهان دستانم را گرفتی

و باز همان نگاه آتشین...

و گفتی:

« برویم که مسیر زندگی ما یکی است...»