مي خوام يه قصه بگم از سرشت آدما

روزي كه تو آسمون تك تنها بود خدا

اون روزا آسمونا رنگشون آبي نبود

تو دل ستاره ها درد بي خوابي نبود

يه روزي خدا اومد يه كمي خاك رو گرفت

به هواي عشق تو گـِل آدم رو سرشت

برا خوشحالي تو اين زمين و آفريد

اين همه كهكشونو روي دامن تو چيد

براي چشماي تو بهشت رو بهونه كرد

با ناز نگاه تو دوزخ و ويرونه كرد

براي عطر نفسات نسيمو آواره كرد

براي بچگي هات زمينو گهواره كرد

خورشيدو براي تو، توي آسمون گذاشت

گل هاي سرخ و فقط برا خاطر تو كاشت

بارونو به خاطر سبزي دل به تو داد

برا بوييدن تو خودشو رسوند به باد

از سياهي چشات قطره اي جوهر گرفت

بعد از اون شد كه ديگه شب زيبا سر گرفت

از صداي گريه هات رعد و برق و آفريد

دونه هاي اشكتو روي درياها پاشيد

اميدو به ياد تو به زمين ارزوني كرد

از غم چشماي تو پاييزو زندوني كرد

روزي كه خدا تو رو سرور دنيا مي كرد

با گلاب عشق تو رو، تو دل ها معنا مي كرد