دخترک کبریت فروش

این وبلاگ توسط تیم امنیتی هکران خون خوار 666 تهران هک گردید! تا درس عبرتی باشد برای امثال تو و بقیه

pantea2008 — Tue, 11 Mar 2008 14:22:18 GMT

گروه امنیتی ۶۶۶ تهران :

هدف این گروه از هک وبلاگهای بلاگفا و میهن بلاگ و پرشین بلاگ و .... بر این است که حفره های امنیتی آنها را بیشتر بشناسیم و بیشتر به آنها گوشزد کنیم اینجانب ((<< مهرداد >>)) عضو این گروه میباشم و یه هکر کلاه سیاه هستم تا آنجا که میتوانم به وظیفه خطیری که به من واگذار شده از لحاظ امنیت رایانه ای به این مملکتم خدمت می کنم هیچ گونه قصدی جهت اذیت و آذار نبوده و بنده فقط وظیفه ام را انجام دادم . در ضمن صفحه وبلاگتان را دیفیس نکردم و برای این که براحتی بتوانید با گرفتن پسورد وارد پنل وبلاگتان شوید . موفق باشید .

این فایل راهنما را دانلود کنید و پسوردتان را بگیرید و نرم افزاررا اجرا کنید در ضمن سعی کنید جهت امنیت بیشتر از یه پسورد مطمئن تر استفاده فرمایید . لینک دانلود راهنما تذکر : پسورد فایل :۱۲۳ میباشد .

pantea2008 — Mon, 10 Dec 2007 11:45:18 GMT

به قول یه دوست...

بزنم یا نه... !

چاقو به دستم، رگ تو دستم، کلی فکر...همه اونایی که اومدن و رفتن، همه اونایی که نیومده رفتن، همه اونایی که موندن اما کاش میرفتن، همه اونایی که رفتن اما کاش میموندن.چاقو، رگ، وسوسه زدن...همه کارایی که کردم و نباید میکردم، همه کارایی که نکردم و باید میکردم، همه کارایی که کردن و نباید میکردن، همه کارایی که نکردن و باید میکردن.چاقو، رگ، وسوسه زدن...گذشته: غمگین، حال: بی معنی، آینده: بی وفا.چاقو، رگ، وسوسه زدن...چرا که نه؟همه آدمهای داستان زندگی من نقش منفی اند، اصلا مگه صادق هدایت همه پرسوناژهاشو نمیکشت؟، شاید از ترس اینکه یه روز از خودش جلو بزنن، و دست آخر هم خودش رو کشت، شاید از ترس اینکه یه روز از خودش جلو بزنه.من هم همه شخصیتهای داستانم رو کشتم، حالا نوبت خودمه، چاقو، رگ، وسوسه زدن...اما تو، تو هنوز هستی، میتونم برای تو بمونم.اما نه، تو هم مثل بقیه یه دروغی، چاقو، رگ، وسوسه زدن... میزنم..............!

خداحافظ واسه همیشه...

سرشت آدما

pantea2008 — Sun, 02 Dec 2007 07:50:18 GMT

مي خوام يه قصه بگم از سرشت آدما

روزي كه تو آسمون تك تنها بود خدا

اون روزا آسمونا رنگشون آبي نبود

تو دل ستاره ها درد بي خوابي نبود

يه روزي خدا اومد يه كمي خاك رو گرفت

به هواي عشق تو گـِل آدم رو سرشت

برا خوشحالي تو اين زمين و آفريد

اين همه كهكشونو روي دامن تو چيد

براي چشماي تو بهشت رو بهونه كرد

با ناز نگاه تو دوزخ و ويرونه كرد

براي عطر نفسات نسيمو آواره كرد

براي بچگي هات زمينو گهواره كرد

خورشيدو براي تو، توي آسمون گذاشت

گل هاي سرخ و فقط برا خاطر تو كاشت

بارونو به خاطر سبزي دل به تو داد

برا بوييدن تو خودشو رسوند به باد

از سياهي چشات قطره اي جوهر گرفت

بعد از اون شد كه ديگه شب زيبا سر گرفت

از صداي گريه هات رعد و برق و آفريد

دونه هاي اشكتو روي درياها پاشيد

اميدو به ياد تو به زمين ارزوني كرد

از غم چشماي تو پاييزو زندوني كرد

روزي كه خدا تو رو سرور دنيا مي كرد

با گلاب عشق تو رو، تو دل ها معنا مي كرد

شکــــــــــــوه درخت ....

pantea2008 — Wed, 14 Nov 2007 06:42:18 GMT

دخترکی هنگام رفتن به مدرسه هر روز در سر راهش از کنار درخت کوچکی که چند تا شکوفه داشت، می گذشت. شکوفه های درخت بسیار زیبا ولی کم بود. دخترک برای این که درخت شکوفه های بیشتری بدهد، هر روز برای درخت آب می آورد و آن را آبیاری می کرد. تا این که درخت روز به روز بزرگ تر و شکوفه هایش زیباتر شد. درخت و دخترک آنقدر به هم وابسته شدند که اگر روزی یکدیگر را نمی دیدند، شکوفه های درخت خشک می شد و دل دخترک می گرفت، تا اینکه زمستانی سخت همراه با طوفان شدیدی از راه رسید و تمام شاخ و برگ های درخت شکست و تقریباً چیزی از آن باقی نماند. وقتی دخترک درخت را دید، دیگر از آن خوشش نیامد و پس از آن هیچ وقت برای آبیاری کردن درخت نرفت. دخترک تصمیم گرفت برای خود یک درخت مصنوعی بگیرد که همیشه شکوفه های زیبایی داشته باشد. برای درخت روزها به سختی می گذشت تا این که یک روز مصمم شد ریشه هایش را آنقدر بلند کند تا به چشمه ای که از زیر زمین می گذشت برسد. وقتی به چشمه رسید هر روز قوی تر و بزرگ تر می شد. به طوری که قشنگ ترین شکوفه ها بر روی شاخه هایش جوانه می زدند، پس از آن هرگز کسی نتوانست آب را از او بگیرد و درخت شکوفه هایش را به کسی هدیه کرد که راه رسیدن به چشمه را به او نشان داده بود...

یــــــــــــــــاری کـــن :

با دست و دلت بیا مرا یاری کن

در باور سینه ام غزل کاری کن

در دشت جنون، هنوز سرگردانم

ای عشق! بیا محض خدا کاری کن

یار اهورایی

pantea2008 — Wed, 07 Nov 2007 06:42:18 GMT

دیدم گل رخسارت، اعجاز خداوند است

تا باور دل گردد، خواهان تو گردیدم

از دست تو نوشیدم، یک جام پر از صهبا

عاشق شدن خود را، در نزد تو فهمیدم

از کوچه قلب من، آن دم که گذر کردی

من رد تو را گریان، بوسیدم و بوییدم

همواره دل تنگم، سوی تو کند پرواز

تا بال و پر افشاند، بر جنب جاویدم

ای یار اهورایی، ای مظهر زیبایی

دنبال تو می گردم، من زائر خورشیدم

آن روز که ما با هم، زنجیر شدیم،آن شب

با یاد تو خوابیدم، چون خواب تو را دیدم

کاشکی ترانه ها نبود

این عاشقانه ها نبود

تو قاب عکس عشق ما

برای گریه جا نبود

معجزه

pantea2008 — Tue, 30 Oct 2007 06:58:18 GMT

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت ... بیچاره از این عشق فقط سوختن آموخت ... فرق من و پروانه در این است ... پروانه پرش سوخت ولی من جگرم سوخت.

ای سراپا همه ناز

رفتنت را به خدا آمدنی نیست

دگر تو نخواهی آمد

بی جهت منتظر معجزه ام

یا رب دل دوستان پر از غم نکنی

با تیر بلا، قامت ما خم نکنی

ای چرخ ، تو را به قرآن سوگند

یک مو ، زِ سرِ عزیزِ ما کم نکنی

خرید و سرقت

pantea2008 — Mon, 22 Oct 2007 06:33:18 GMT

با همین سکه ماه

می خرم چند ستاره

می گذارم پشت پنجره ام

که اگر رهگذری

رد شد از حومه تاریکی من

جلو پای خودش سنگ ببیند

و نلنگد تا صبح

گرچه از باد نمانده

اثر انگشتی

روی دیوار و در و پنجره اما

تلفن می زنم امشب به پلیس

و به او می گویم

یک نفر شاخه احساس مرا

از لب باغچه ام دزدیده

من در ذات خویش چه دارم؟

pantea2008 — Mon, 15 Oct 2007 06:24:18 GMT

خورشید می تابد و ابر می بارد ، ستاره می درخشد و چشمه می جوشد ، رود می خروشد و زمین می روید ، گل می شکفد و پرنده می خواند و نسیم می وزد...

چرا که

تابش در ذات خورشید است و بارش در ذات ابر. جوشش در ذات چشمه است و خروش در ذات رود. رویش در ذات زمین است و شکفتن در ذات گل. خواندن در ذات پرنده است و وزش در ذات نسیم و...

که اگر جز این بود.................. ! ؟

راستی من که انسانم و اشرف مخلوقات در ذات خویش چه دارم؟

لبریز از نهایت شده ام

حس می کنی؟

حس می کنی چه غرور قشنگی است

برای تو شکستن...

هر روز از پنجره اتاق سرک می کشم تا لحظه ی آمدنت را جشن بگیرم. انتظار آمدنت را دوست دارم و زیر شکنجه ثانیه ها تاب خواهم آورد تا لحظه ی وصالت را به آغوش بگیرم...

قسم خورده

pantea2008 — Mon, 08 Oct 2007 06:29:18 GMT

قسم به شب:

قسم به ستاره دوستی و محبت

من تنها گل زمستانی ام

که دل سپردم به پاییز چشمت

تا با خدای تو هم صدا شوم

که یاس ، گل عشق ما

بی صدا نلرزد

و تو به رسم بی وفایی

دیوار اشکی کشیدی

به چشمم که

مهتابی نشد با تو

و بارانی که هرگز

بند نیامد بی تو.

در گل و گلشن همه گشتم عاشق نشدم

تو چه بودی تا تو را دیدم دیوانه شدم

من از نگاه تو امید مبهمی دارم

نگاهت را مگیر از من که با آن عالمی دارم

اگر دورم زِ دیدارت ، دلیلش بی وفایی نیست

وفا آن است که نامت را همیشه بر زبان دارم

کوله بـــــــــار

pantea2008 — Thu, 04 Oct 2007 09:46:18 GMT

غـــــــــریبه

من غریبه ای بودم در میان تاریکی

چشم تو چو فانوسی آشنا، فریبم داد

خسته در دل طوفان سویت آمدم، اما

دیدنت سرابی بود، ناروا، فریبم داد

کوله بارت را که برداشتی

ریختم، شکستم و ذوب شدم

می ترسیدم از آن مسیری که آمده ای

بازنگردی...

می ترسیدم راهمان یکی نباشد...

می ترسیدم بگویی:

« بسیار خوب، وقت رفتن است»

ترسیدم، ریختم، شکستم و ذوب شدم

اما ناگهان دستانم را گرفتی

و باز همان نگاه آتشین...

و گفتی:

« برویم که مسیر زندگی ما یکی است...»

به زیر گنبد لیلی بشر بیگانه می بینم

صفا و مهربانی را همی افسانه می بینم

من از اولاد بنی آدم صمیمیت نمی بینم

دمی بینم دمی دیگر نمی بینم